Blog2018-10-11T12:42:30+01:00

Blog

Een vraag is een magneet

Het Schrijfcafe Utrecht van maart ging over het spel tussen vraag en antwoord. Dit stukje schreef ik tijdens het Schrijfcafe:
‘Vaak draait een vraag rondom een tekort, onzekerheid of twijfel. Die vragen cirkelen rondom een zwart gat in een te kleine ruimte, waar de vraag zichzelf steeds herhaalt, echoot en spiegelt. De kunst is om naar het onderbuikgevoel van de vraag te gaan. Het verlangen dat in de vraag woont. Wat wil ik echt? Wat is de verborgen wens? En dan die laag van de vraag te leven.
Dan verandert de vraag in een magneet. Een vraag is niet alleen iets waar ik geen antwoord op heb,  maar het is iets dat in zichzelf potentie heeft. Alsof elke vraag bedoeld is om een antwoord, in wat voor vorm dan ook, aan te trekken.

(meer…)

4 maart 2019|

Verbinding maken met het landschap

Ik zit op een bankje in Kopenhagen, maar eigenlijk zit ik in Lissabon. Ik voel de frisse Scandinavische lentelucht op mijn huid, maar onderhuids borrelt de Portugese passie.
Er is in mijn leven een Kopenhagen-Lissabon lijn. Ik ben nu op bezoek bij een Deense vriendin die ik deze zomer in een theatertraining in Lissabon heb leren kennen. Toen ik twintig jaar geleden in deze Deense hoofdstad studeerde, bracht mijn toenmalige vriendje me weer naar Lissabon, en tijdens die vlucht CPH -LBO besloot ik mijn leven op de kop te gooien. – zie mijn andere blog Leven is bewegen

Deze steden zijn voor mij dus verbonden, het is een soort Atlantische – Scandinavië lijn geworden. In het Europa van mijn hersenpan liggen deze steden aan dezelfde kust en vaart daartussen een veerboot. Zo heb ik, net als iedereen, mijn eigen belevingsatlas in mijn hoofd.

(meer…)

2 maart 2019|

Jezelf voorbij de dingen schrijven (en spelen)

Het ‘stand-up filosofisch theaterconcert’ van Laura van Dolron en co in Theater Kikker in Utrecht, waarbij zij vragen uit het publiek op theatrale, muzikale en poëtische wijze zullen beantwoorden, begint met een schrijfles en een schrijfopdracht. Ik zit op het puntje van mijn stoel.

‘Laatst schreef ik een tekst en liet dat aan Laura lezen,’ zegt acteur en schrijver Willem de Wolf. ‘En weet je wat Laura zei? Ze zei: ‘Willem, volgens mij ben je al lang voorbij aan dat wat je net hebt opgeschreven.’ Willem kijkt ons aan vanaf het ronde tapijt op het podium, omgeven door muziekinstrumenten en kleine, jonge zen-achtige boompjes. ‘Daarom schrijf je volgens mij,’ zegt hij. ‘Om aan dingen voorbij te zijn. Om iets op te schrijven en dan meteen te weten: aha, hier ben ik dus aan voorbij. Omdat ik het op kan schrijven.’

Ik zit knikkend op mijn stoel, ik voel me een kleuter in de kring, die snapt dat de letter a zowel voorkomt in mama als in appel.

(meer…)

4 februari 2019|

Licht geeft licht

Een berichtje van de buurvrouw, of ik ‘s avonds even bij haar langs wil komen, om iets te overleggen. Ze vraagt me te gaan zitten op haar bank. Vanaf daar kijk ik uit op mijn eigen houten huisje, dat ik versierd heb met gekleurde kerstlampjes. ‘Mooi uitzicht,’ zeg ik lachend.

‘Tja, daar wilde ik het met je over hebben,’ zegt zij.

Of ik die lampjes weg wil halen, misschien, want ze zijn wel erg, eh, gekleurd en fel. En zij houdt van ingetogen. En ze ziet ze van elke plek in haar huis. En tja, zij weet ook wel dat ze een oude zeur is en ze wil het liever niet vragen, maar toch.

‘Maar ik had ze juist voor jou opgehangen,’ zeg ik licht gekwetst. ‘ En voor iedereen die voorbij komt. Om de boel op te vrolijken.’ Ik zucht, dit is niet nieuw.

(meer…)

27 december 2018|

Schrijven over Krachtige Keerpunten

Een keerpunt is een breekpunt. Het breekt een verhaal, een leven, in twee delen. Maar het breekt ook het hart van de hoofdpersoon. Die breuk laat licht naar binnen en zorgt voor verandering.

In de theatertraining die ik deze zomer volgde, had ik een regisseur die ons maar bleef breken. “That was just real shit, what you did there,” zei hij, meestal lachend. Toch moest ik daar zelf niet om lachen als ik op het toneel stond.

(meer…)

6 december 2018|
Neem contact op