Blog

‘Een dikke dankjewel voor Nanda Huneman, voor haar scherpe blik, spot-on feedback, slimme ideeën  over de opbouw en de rode draad en de fijne begeleiding.’

uit het dankwoord van  Sandra Bouckaert in dit moedige vernieuwende boek over Deep Democracy.

‘Een talent moet je leren beheersen,’ zeg ik tegen een deelnemer van het Maakjaar.  ‘Want je talent is ook vaak je valkuil.’

Deze schrijver is goed in het maken van korte zinnen. Snelle observaties, diepe emoties. Er zit tempo in, het is doorleefd. Maar ze stapelt: het ene woord op het andere, het ene gevoel op het andere.

‘Je gebruikt zoveel glazuur, dat ik de taart niet meer zie,’ zeg ik. ‘Terwijl die taart – jouw verhaal met pakkende scenes – heerlijk, stevig en luchtig is.’

Dit ongelooflijk mooie boek ‘Ongeschonden’ van Carina Bronkhorst – die ik heb mogen begeleiden bij haar schrijfproces – begon als een onbestemd, ongevormd,  ongezien en onsamenhangend verhaal

Als iets dat alleen in Carina bestond. Nooit volledig uitgesproken. Zoals velen van ons een boek in zich dragen.

En toen was er onrust – het wilde er uit.

Maar hoe krijg je een dergelijk verhaal, vol geheimen en zware gebeurtenissen op papier? Hoe maak je er een boek van?

Op de boekpresentatie vertelde ik over vier stappen, die  helpen om vorm, stem, samenhang en lichtheid in je verhaal te vinden.

Yes, ik ben onderdeel van de  TalkShow Bewust Leven van Petra Jungblut waarbij zij in gesprek gaat met bijzondere gasten over bewust leven. Geen droge kennis, maar doorleefde ervaringen in echte gesprekken met échte mensen.  ‘In deze aflevering van mijn Talkshow ga ik in gesprek met Nanda Huneman. Zij is een bewust onbewuste schrijfster en theatermaker die haar materiaal het liefst ‘onder water’ ophaalt. Teveel bewustzijn schuwt ze. Ze werkt / leeft liever vanuit haar directe, fysieke instinct. Ze helpt makers om hun eerste creatieve ongetemde impulsen te volgen en te vertrouwen.’ https://www.youtube.com/watch?v=XcEzinxNY9U

Van worsteling naar Worteling. 
Dat is het thema van dit boek en het schrijfproces van Marijke, die ik heb mogen begeleiden op weg naar haar boek Vreemde Kamers.

Van Worsteling naar Worteling.
Eén letter maakt een wereld van verschil.
Marijke heeft zich losgeschreven van die ene S. 
De S van Sssstt, niet te hard praten want mama slaapt.
De S van Sorry dat ik er ben.
De S van Schuld. Is het mijn fout dat het zo gelopen is?
En vooral de S van Schaamte.

Schrijven over een verslaving is extreem moeilijk, zei ik gister als Schrijfcoach op de boekpresentatie van ‘Een retourtje naar de Filistijnen’ van @eduardvolkersz Niet omdat het zo heftig is, maar omdat het een bepaalde saaiheid en voorspelbaarheid in zich heeft. 

Alles herhaalt zich namelijk de hele tijd. In een goed boek wil je graag 1 duidelijke crisis; waarin de hoofdpersoon aan de grond raakt, diep naar binnen kijkt, transformeert en op een andere manier doorgaat. 

Maar in een verslavingsverhaal heb je duizend crisissen; het ene uit de hand gelopen feestje na het andere, het ene ongeluk na het andere, opname, terugval, opname, terugval etc. En de hoofdpersoon ontwikkelt zich niet, valt steeds in dezelfde valkuil.