Schrijversblog2025-10-09T11:15:11+02:00

Blog

Je one-woman-show ben je al van nature

Elke avond doet mijn dochter een one-woman-show. 
Na het eten, als de zon laag ons huisje in schijnt, en de ramen spiegels worden, gaat de muziek aan en de klerenkast open. Setje na setje wordt er uit getrokken, de ene na de andere show wordt opgevoerd. 

In het begin mag ik niet kijken, en zeker niets zeggen, maar na een tijdje word ik uitgenodigd in haar wereld. Dan gaan ook mijn schoenen uit, de jurk aan en zwieren we samen over de vloer. 

Om de beurt geven we al dansend solo’s.  Geen reserve. Eenmaal daarin is het lastig stoppen. Nog 1 nummertje dan. Ik word zelf weer het meisje dat vroeger ook uren voor de spiegel danste. 

Zo eindigt het Female Flow Weekend (12/13 juli) ook. Ik heb nu al van een paar vrouwen gehoord dat ze die ‘afsluitende one-woman-show’ doodeng vinden. 

(meer…)

3 mei 2025|

Creëer je eigen Archetype

Ik ben van het archetype kinderloze single kunstenaar en reiziger, mét een dochter.

Pas vanaf mijn 35e hoorde ik de klop aan de deur. De roep van dat meisje dat door mij heen geboren wilde worden.

(meer…)

10 april 2025|

De wond is je poort

De wond is je poort

Dat is wat ik heb geleerd op mijn turbulente zoektocht door India.
Ik ben op een 35-daagse meditatieretraite.
We zitten in een donkere, vochtige kelder. Vol met schorpioenen en spinnen. We mediteren onder klamboe’s.
Dit heeft weinig meer met de Verlichting te maken, denk ik.
Het liefst wil ik weg – naar buiten – naar de rijpe mangobomen, de bamboebossen.
Maar in mij roept een stem: BLIJF.
Die stem komt niet uit mijn hoofd, niet uit mijn hart, niet uit de lucht vallen. Ze komt uit de baarmoeder, mijn eigen donkere ondergrot.
Daar ontmoet ik mezelf – met heel veel ongemak.
Ik tel niet mijn ademhalingen. Ik drijf niet op het ritme van mijn hart. Geen enkele meditatiemanier die ik door de jaren heb geleerd, werkt hier. Ik zit instrument-loos in de donkerte.
Mijn tranen zijn heter dan alle tranen hiervoor.
Ze schroeien. Mijn hele lichaam doet mee. Bijna een maand lang.
Totdat in de kelder een veld opengaat. Van een liefde zo bestendig, zo groot, dat ik bijna een week lang vergeet adem te halen. En ze gaat niet meer weg.

(meer…)

15 december 2023|

Als je wilt groeien, moet je vallen

“Je monoloog is als veel te droog eigeel.”
“Je lijkt wel een depressieve weduwe.”

Die feedback krijg ik op mijn voorstelling ZOUTE ZIEL.
Ik ben een lichtplan vergeten te maken en ik heb de helft van mijn tekst overgeslagen. Ik heb het eerst niet door, maar als ik allemaal mensen in het publiek op hun telefoon zie kijken, snap ik dat ik al drie uur op het podium sta. Zonder te bewegen.
Wat een nachtmerrie.Ik word shaky wakker. Vol schaamte.
Als ik met een kopje thee bijkom en mijn droom opschrijf, popt de volgende zin in me op:
Om te groeien moet je écht bereid zijn om te mislukken.
Dat klinkt als een flashy oneliner, maar om dat te leven – dat vraagt nogal wat.

(meer…)

15 december 2023|

Waarom ik een toneelstuk maak

‘Waarom zou je dat in godsnaam doen? Een theaterstuk maken over je eigen leven?’
Die vraag is al meerdere keren op mij afgekomen, nu bekend is dat ik mijn voorstelling ZOUTE ZIEL in januari in Utrecht speel.
Waarom ik ALLEEN op een podium ga staan om HEEL kwetsbaar over MIJN zoektocht te vertellen?
Ik sta dan altijd even sprakeloos met mijn mond open.

(meer…)

14 december 2023|
Neem contact op
Ga naar de bovenkant